Slakken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADeze week bestuderen Pluis en ik slakken. Na een logeerpartijtje bij oma vonden we een hele berg lege slakkenhuisjes in oma’s tuin. En dat vraagt natuurlijk om knutsels en uitzoekerij.

Want. Waarom blijven er lege huisjes over? Wat eten slakken? Hoe plassen slakken (plassen is en blijft het meest interessante onderwerp hier in huis)? Wat zit er in zo’n huisje? Een keukentje?

Ik zocht er boeken en plaatjes bij, en bedacht wat knutsels.

Zondagavond zette ik een eerste invitation to play neer. Verf, verfbenodigdheden (water, penseel, droog doekje en satéprikkers) en de lege slakkenhuisjes neer. En versierde ik er alvast eentje zelf, om Pluis aan te moedigen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende ochtend zat er een meisje met glimmende oogjes aan de ontbijttafel. Ze kon niet wachten om te beginnen, dus ontbijt moest even wachten.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Er werd een paddestoel-slak gemaakt, een aardbeien-slak, en een regenboog-slak. Toen sloeg de hongerklop toe.

Vanochtend gingen we aan de slag met klei. We maakten slakkenhuisjes, en daarna ook nog naaktslakken voor onder de huisjes.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Eerst worstjes maken.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dan oprollen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tadaaa…. Een slak.

De rest van de week houden we het ook nog bij slakken. Want we moeten nog op slakken-speurtocht, een slakkenrace houden. De gevonden slakken moeten nog getekend worden in ons Nature Journal. En er mag een “slakken-badge” op de tas vol ontdekspullen (die ik deze week dus nog even in elkaar moet naaien). Genoeg te ontdekken nog dus. Word vervolgd…..

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Op stap met de boswachter.

Zaterdagmiddag gingen Pluis, oma Anke en ik bij Natuurmonumenten in ’s Graveland op bossafari met de boswachter. Wandelingen met de boswachter zijn een van de activiteiten die OERRR organiseert voor kinderen vanaf 4 jaar. En omdat Pluis vindt dat ze “bijna 4” is, gaan wij gewoon alvast mee!

De mevrouw van het bezoekerscentrum had daar nog wel haar bedenkingen bij, want, vroeg ze zich af, zou het kleine meisje wel de hele wandeling kunnen volhouden? Maar voordat ik daar iets over kon vinden hoorde ik een stoere “túúrlijk” links van mij, kreeg ze een stempel op haar hand, en mochten we mee.

Thema van deze wandeling was dus bossafari, en gewapend met loeppotje gingen we op onderzoek uit naar kleine kriebelbeestjes. Onze boswachter Sipko deed erg zijn best om de vele kennis die hij heeft op kindvriendelijk niveau over te brengen. Zo had hij allerlei zoekplaten bij zich, en mooie exemplaren van dode insecten om te bekijken, veren om te voelen, een boek met vogelgeluiden (link, dat nu op ons verlanglijstje staat), en een fluit waarmee hij een uil kon nadoen.

Maar, doel was kriebelbeestjes vinden, en de boswachter wist daar de beste plek voor, nabij een omgevallen boom. En hup, daar gingen alle kindjes op jacht. Elke tak werd omgekeerd, schors werd voorzichtig van de boom gepulkt, en onder de dikke laag bladeren werd gespeurd. Onze buit: heel veel pissebedden, 2 minislakjes, 3 wormen, en een spinnetje. Allemaal door Pluis opgepakt en in het loeppotje gestopt om te bekijken. Zo leuk om te zien dat ze beestjes (nog) niet eng vind. Maar alleen maar interessant.

Als laatste mochten alle kindjes even door de verrekijker van de boswachter kijken naar de vele gaatjes die de spechten in de bomen hadden getikt.

De afstand die we wandelden viel ontzettend mee, en mijn drie-jarige kon de 2 kilometer makkelijk volhouden + nog genoeg energie over om naderhand in de OERRR speeltuin te spelen. Om vervolgens bij restaurant de Brambergen op te warmen met muntthee en zuivelvrije appeltaart! Want alhoewel het bijna lente is, koelt het in de namiddag vlot af.

Wij hadden het erg naar ons zin tijdens onze tweede boswandeling met de boswachter, en omdat Pluis lid is van OERRR kunnen we voor €4,- al mee! De wandelingen duren 1,5-2 uur en er komen nog vele leuke thema’s aan! Wij gaan in ieder geval paaseieren zoeken, leren eten uit de natuur, en kennismaken met de imker. Voor de iets groter kinderen (vanaf 6 jaar), kun je ook een insectenhotel bouwen, en braakballen pluizen.

Zien we je daar?

Ritme en vogelnestjes.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Omdat onze ochtenden vroeg beginnen, en ik ondanks dat ik een ochtendmens ben, toch af-en-toe moeite heb met opstarten, hebben we veel profijt bij een duidelijk ritme. Een dagelijks en wekelijks ritme.

Tegenwoordig roept Pluis als ze wakker is “welke dag is het vandaag?”, en bij elke dag weet ze wie er bij haar thuis is, en of ze nog dingen moet doen. Zo zijn maandag en donderdag de peuterspeelzaal dagen. Dinsdag is zwemles bij juf Debbie en boodschappen doen. Woensdag is papa vrij, en gaan ze vaak ’s ochtends zwemmen, of samen klussen. Op zaterdag gaan we naar boer Sijmen om te oogsten en op zondag gaan we naar de boot, of lekker met zijn alle naar buiten.

En gedurende de dag hebben we ook een flow die we volgen, en die zowel Pluis als mijzelf rust geeft. We beginnen de dag met wassen, en aankleden. Dan ontbijten met zijn drietjes. Vervolgends gaat mijn Lief werken en voor Pluis staat er een ‘invitation to play’ klaar in het thema van de week/weken. We beginnen vaak samen aan de knutsel, vooral omdat we beiden ’s ochtends het meest zin hebben om dingen te doen. Als zij dan lekker aan het frubelen is, of overgaat in haar fantasiespel doe ik de dagelijkse huishoudelijke klussen (de wasmand blijft zich maar vullen met vieze kleren!), soms komt het kaboutertje mij helpen, andere dagen blijft ze lekker spelen, en ben ik alleen nodig om de stem van haar pop te doen. En dat lukt prima terwijl het poetsen van de keukenkastjes.

Binnenkort zal ik de rest van onze flow eens uitschrijven in een blog.

Maar nu wilde ik een van de ‘invitation to play’-momenten van deze week delen. Het thema van deze week was vogelnestjes. Omdat ik ineens last had van lentekriebels!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Afgelopen maandag stond er een schaal klaar met klei, stro, veertjes, kleine eitjes, verschillende soorten mos en kleine takjes. En natuurlijk onze knutselplanken (tutorial volgt!). Bedoeling was dat we van de klei een nestje zouden maken en deze versieren met alle frutsels op de schaal. Schot in de roos! Onze natuurtafel is nu gevuld met vier gevulde nestjes. En ook een klein klei vogeltje, dat alle eitjes moet uitbroeden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Verder hebben we deze week gewandeld op de hei en in het bos, zoekend naar oude nesten in de nu nog kale bomen (helaas waren we onsuccesvol). Maakte een vogelnestje van repen oude magazines en aangelengde kinderlijm (verhouding lijm:water, 2:1). En maakten we een ‘nesthulpje’, een bal van ijzerdraad gevuld met stro, draadjes wol, kleine reepjes stof en wat vilt, allemaal materiaal voor de vogels in onze tuin om een nestje mee te maken.

(voorlees)Boeken deze week: Krik, door Hanna Kraan.  Huizen van dieren, Ditte Merle. Ik woon lekker knus, Renne.

Volgende week gaan we ons verdiepen in kikker, padden en vijvers in de lente.

Superkracht

Als een superkracht mocht kiezen, wat zou het dan zijn?
Met het risico te klinken als een kinderpastoor die het ijs wil breken bij een groep zelfbewuste tieners, welke superkracht heeft jouw voorkeur? Wat zou je het beste kunnen gebruiken in je leven, wat zou het leukste zijn, of het meest krachtig?

Ik wist het antwoord op deze vraag niet, vooral omdat ik wel zes verschillende superkrachten nodig had om alles gedaan te krijgen dat ik graag wil doen. Onzichtbaarheid zou heel handig zijn als ik even in mijzelf wil keren, en kunnen vliegen zou handig zijn als ik nog net even boodschappen wil doen voordat ik naar mijn werk moet rond spitsuur.

Gedachtelezen zou ik dan liever niet hebben, mijn eigen gedachten zijn meer dan genoeg! Maar erg goed kunnen deduceren zoals Sherlock Holmes (de versie van Benedict Cumberbatch natuurlijk) zou ontzettend handig zijn als ik het mysterie van de verdwenen Stinkdier (= lievelingsknuffel van de kleine kabouter) voor de veertiende keer op een dag probeer op te lossen.

Omdat deze superkrachten op een of andere manier niet ontwikkelen bij mij, heb ik de laatste paar jaar van geprobeerd te werken aan een echte oplossing om mijn leven te versimpelen. Superkrachten of niet, er moet een betere manier zijn om door de dagen heen te komen dan overweldigd, uitgeput, rusteloos en vol zelfhaat.

“To have what we want is riches; but to be able to do without is power.”
— George McDonald

Ik dacht dat ik ongelukkig was omdat ik niet de juiste persoonlijkheid had, of het juiste lichaam. Ik dacht dat ik ontevreden was omdat ik niet zo grappig, getalenteerd of mooi was als anderen. Ik dacht zelfs dat ik moest veranderen wie ik was, mij constant aanpassen naar de situatie waarin ik mij bevond, mijn eigenwaarde steeds verraden en naar beneden halen.

Ik dacht dat ik de goede kleren, de juiste schoenen, huis, vriend en baan moest hebben. Het leek dat daar de kracht van een tevreden en gevuld leven zou worden gevonden.

Het was een uitputtingsslag. Wat ik echt wilde was meer van wat iedereen had, in plaats van accepteren wat ik al had. En de realiteit was dat het mij niet lukte om het leven te creëren wat ik wilde, omdat ik bleef streven naar meer, en groter en beter.

De kracht om mijn leven te veranderen kwam niet door het vervullen van al mijn verlangens, maar door het vermogen om minder te willen; te versimpelen. Ook al zijn het geen superkrachten, hier zijn een paar manier waarop ik de kracht van een simpeler leven ontdekte.

1. Ik kan zonder. De kracht om zonder te kunnen ligt in dankbaarheid. De wereld vertelt ons dat we zo veel mogelijk moeten hebben, in plaats van te zijn. Maar hoe meer we nastreven om te zijn des te meer accepteren we dat we genoeg zijn. We kunnen leven zonder dat ding, of die persoonlijke trek die we benijden, of de perfectie die we nastreven – omdat dankbaarheid voldoende erkent.

Wanneer we zonder doen en dankbaarheid cultiveren onderbreken we de constante aanvoer van advertenties en vergelijking, omdat niets op kan tegen een hart vol dankbaarheid.

2. Kies voor minder. Ik ben aan het experimenteren met minder de laatste maanden. Niet zonder, maar kiezen voor minder in het dagelijks leven – minder druk zijn, minder verdoofd zijn door alle afleiding, minder eten, minder gemakzucht. Ik vraag mijzelf “Heb ik het echt nodig?” in plaats van mijzelf te over te geven aan wat ik misschien zou willen. Soms heb ik het helemaal niet nodig, en andere momenten ben ik inderdaad tevreden met minder.

Deze kleine keuzes zijn niet erg heldhaftig, maar ze herinneren mij er gedurende de dag aan dat ik de kracht heb om mijn eigen leven terug te pakken en dat ik mijn eigen versie van geluk kan definiëren.

3. Leef kleiner. Ik heb een hele tijd geleefd met de gedachte dat groter ook beter is. En ik ben niet de enige. Een groot huis met veel spullen neemt veel tijd in onderhoud, en trekt vaak nog meer troep en rommel aan. Misschien de grootte van spullen niet de weg naar tevredenheid maar zijn het de kleinere ruimtes waar we bewust en met intentie leven.

Ik ben niet verhuisd naar een kleiner huis, maar ben gestopt met wensen voor een groter en beter huis. Ik heb mij gerealiseerd dat ons huis precies goed voor ons is. Maar ik snap ook steeds beter waarom mijn Lief en de kabouter zo ontzettend tevreden zijn als ze op de boot zijn.

4. Doe het langzaam. Ik zag een bericht op Facebook dat zei “Stop the glorification of busy” (= stop het verheerlijken van drukte/stress). Wanneer we langzaam leven zijn we daadwerkelijk aanwezig in ons leven, we waarderen de kleine, magische momenten van het leven. Druk zijn is een afleiding, van de mooie dingen die gebeuren wanneer je er niet bent.

Het is zo makkelijk om je gevangen te voelen in de constante cyclus van chronisch druk zijn, alsof we ons er niet van bewust zijn dat wij de controle over onze tijd hebben. Je moet je alleen wapenen met de kracht om nee te durven zeggen, taken te delegeren aan anderen en grenzen te stellen.

5. Kies er een paar. We moeten onze ‘vital few’ verkiezen boven de trivialiteit van de velen. Ik hem mijn leven vereenvoudigd omdat alles als een prioriteit voelde, terwijl de echte en meest belangrijke dingen in mijn leven de restjes kregen. In stopte meer energie in allerlei trivia dan in mij allerbelangrijkste (mijn vriend, kind, mijzelf en familie), die kregen de kruimels. Door simpeler te leven kan ik mijn prioriteiten beter stellen.

Dus. Welke superkracht zou jij willen hebben? Vertel het mij in de comments!

Op de juiste manier rust nemen.

Er is een steeds groter worden de beweging van mensen die zich proberen terug te trekken van de hectiek van het hedendaagse leven, in het Engels ‘unbusy’ genoemd, een mooie Nederlandse naam heb ik nog niet gevonden.

Als ik de vele websites en Facebook pagina’s afga gaan die meestal vooral om het aantal spullen dat je hebt te minimaliseren, dan dat het werkelijk gaat over prioriteiten kiezen om ‘unbusy’ te worden, of over, het leven dat ontstaat tijdens het opvoeden van kinderen. Voor mij is het materialistisch minimaliseren het makkelijkste, maar wel tijdrovend. Moeilijker vind ik de vraag “hoe minimaliseer je van een (te) vol leven?”

Dit is toch belangrijk om over na te denken, want wat ik zo om mij heen hoor wordt het leven alleen maar drukker wanneer kinderen ouder worden. Wanneer ik met moeders met oudere kinderen spreek dan hoor ik vaak ook dat ze druk zijn. En ik zie steeds meer in dat de fase van ons gezin waar we nu in zitten niet zo verkeerd is.

Het andere waar je rekening mee moet houden is dat ook het LEVEN doorgaat. Er kunnen ziektes zijn in de familie, er gaat iemand dood, of mensen gaan uit elkaar. Life happens. Vaak is er meer dan alleen het opvoeden van een kind. Het is één ding om jarenlang een kalm en simpel gezinsleven te ondersteunen, maar in de 15-20 jaar van het opvoeden gaan we echt nog wel wat hobbels en gaten in de weg tegenkomen.

Het beste advies wat ik dan ook kreeg over het leven met een jong kind is uit te vogelen hoe je de dagen thuis en buiten in de natuur plezierig maakt met een simpel ritme maar zonder strakke agenda. Het oefenen in de kunst van in het moment zijn. Sommige dagen en nachten thuis kunnen eindeloos voelen, en soms heb ik de neiging om ze vol te proppen. En een deel daarvan komt voor uit spanning en angst. Een beetje bang dat ik niet pas in de heersende maatschappij. Een beetje bang dat mijn meisje straks niet mee kan komen met de kinderen die met 3 jaar al op muziekles zitten, en bij 4 jaar al twee keer in de week trainen voor een sport. Ook vind ik het spannend dat ze nog geen echte vriendjes heeft. Maar, dan bedenk ik me dat deze dingen kunnen wachten. Het is juist fijn om de onschuld het klein zijn te kunnen beschermen. Het leven vol met activiteiten en het meer formele leren komt vanzelf. En, door te leren in het moment te zijn deze eerste jaren hoop ik te leren hoe ik de komende jaren met al zijn ups en downs te overleven.

 

Wat ik hoop, is dat als de kabouter straks 8 is, of 10 jaar, dat ze dan geen volgepakt schema heeft, of zich gedraagt als een zestienjarige. Er is nog tijd genoeg om de druk en activiteiten op te voeren. Het voelt niet helemaal goed om zo langzaam te willen leven, want iedereen doet alles steeds jonger en sneller dan toen bijvoorbeeld ik jong was. Maar ik geloof dat talent en gedrevenheid je ver brengen, misschien wel verder, dan wanneer je ergens heel jong mee begint.

Ik zou het fijn vinden dat als ze vijftien/zestien is, we haar nog steeds grenzen en omhulling kunnen geven. Uiteindelijk zal ze steeds meer haar eigen weg kiezen, maar ons gezin zal hopelijk altijd een plekje blijven houden. Ik hoop dat ze vrienden maakt die die kunnen aansluiten bij ons gezin, en dat ons meisje betrokken raakt bij het familieleven van gezinnen die ons nabij staan, en dat op zo’n manier alle levens zich een beetje verrijken. Het worden van een gemeenschap samen.

Dus, ik wil tijd maken voor gezinsavonden, avondeten samen, samen op vakantie gaan, ik wil grenzen stellen aan technologie en in plaats daarvan ver reizen en lange gesprekken voeren. Ik wil graag dat ze tevreden is zonder dat ze constant gestimuleerd moet worden, geëntertaind of met vrienden moet zijn. Dat zijn vaardigheden die haar gezondheid gaan bepalen. 

Kies ervoor om niet te druk te zijn op al de juiste manieren.

 

 

 

 

Zelfzorg.

Dit is wat ‘zorgen voor jezelf’ écht betekent, want het gaat niet om zoutbaden en chocoladecake. Self-care is vaak helemaal niet zo Instagram-waardig.

Het is een spreadsheet maken van je uitgave patroon, jezelf een ochtendroutine opdringen en gezond voor jezelf koken. Niet meer wegrennen van je problemen en afleiding niet een oplossing noemen.

Vaak is zorgen voor jezelf een van de lelijkste dingen die je moet doen. Zoals je in het zweet werken tijdens weer een sportsessie, of een giftige vriend die niets toevoegt aan je leven bellen en zeggen dat je hem niet meer hoeft te zien. Of een tweede baan erbij nemen zodat je een financiële buffer kunt opbouwen. Of een manier zien te vinden om jezelf te accepteren, zodat je niet constant uitgeput bent van altijd te proberen alles te doen en te zijn. En dan af-en-toe opzettelijk jezelf verplichten om pauze te nemen van je leven om te voldoen aan je basisbehoefte van een lange warme douche (alleen!!) en twee hoofdstukken te lezen uit het boek dat al maanden op je nachtkastje ligt, o, en gewoon een dag je telefoon uit te zetten.

Momenteel is self-care een trendy onderwerp, en dat betekent dat de wereld ziek een beetje ziek is.  Zelfzorg zou niet iets moeten zijn waar we onze toevlucht zoeken als we volledig uitgeput zijn dat we moeten bijkomen van de meedogenloze druk die we onszelf opleggen.

Echt zorgen voor jezelf bestaat niet uit zoutbaden en chocoladecake, maar het is de keuze een leven voor jezelf maken waar je niet op regelmatige basis van moet ontsnappen.

En vaak vraagt dat dingen van jezelf die je liever niet zelf zou willen doen.

Zoals het kijken naar je eigen falen en teleurstellingen en daarna jezelf hergroeperen en een nieuwe aanpak kiezen. Het verzadigd niet onmiddellijk al je verlangens. Het is loslaten. Het is kiezen voor het nieuwe. Het is sommige mensen teleurstellen. Het is het brengen van offers voor anderen. Het is misschien leven op een manier waar anderen niet voor zouden kiezen, zodat jij kunt leven op een manier die anderen niet zouden kunnen.

Het is jezelf normaal laten zijn. Gemiddeld. Niet exceptioneel. Soms is het dat je een vieze keuken hebt en dat je ultieme levensdoel niet het hebben van een sixpack is en dat je niet hoeft bij te blijven met allerlei nepvrienden. Het is beslissen hoeveel van je angsten komt omdat je jouw eigen latente potentieel niet actualiseert, en hoeveel er eigenlijk komt door de manier waarop je getraind bent om te denken voordat je eigenlijk goed en wel weet wat er gebeurd.

The act of self-care has become yet another thing women are expected to be good at. Did you use the right filter for that ‘gram of your impeccably prepared acai bowl? Are the candles you just lit in your Snap story made from organic hand-poured soy or are they that mass-produced factory shit? And how can we stem the inevitable capitalist tide from turning something as simple as self-care into yet another thing to be bought and sold? These are all things I wrestle with as I order Dominos in sweatpants under the guise of ‘being good to myself.’ – Amil Naizi

Als je merkt dat je regelmatig moet overgeven aan commerciële self-care, betekent dat waarschijnlijk dat je afstand hebt genomen van eigenlijke zelfzorg die weinig te maken heeft met ‘jezelf verwennen’ en meer lijkt op jezelf vaderlijk toespreken en keuzes maken voor het lange termijn welzijn van jou en je familie.

Het is niet langer je hectische en onredelijke leven gebruiken als excuus om jezelf te saboteren in de vorm van drank of uitstelgedrag. Het is leren hoe je moet stoppen met jezelf ‘te repareren’ en starten met écht zorgen voor jezelf. En misschien ontdek je dat dat je liefdevol aandacht besteed aan een groot deel van de problemen die je probeerde te repareren in de eerste plaats.

Het betekent de held te zijn in je leven, niet het slachtoffer. Het betekent jezelf herprogrammeren dat het dagelijkse leven niet iets is waar je therapie voor nodig hebt om van te herstellen. Het is niet langer een leven kiezen dat er goed uitziet maar een leven dat goed voelt. Het betekent een paar doelen opgeven om aandacht te besteden aan andere. Het betekent eerlijk zijn, ook al zal niet iedereen daar blij mee zijn. Het is voorzien in je eigen behoeftes zodat je niet angstig en afhankelijk van anderen hoeft te zijn.

Het is de persoon worden die je wilt zijn. Iemand die weet dat zoutbaden en chocoladecake dingen zien om van het leven te genieten – niet ervan te ontsnappen.

Lang leve ongelijkheid.

Het huis is weer totale chaos als ik thuiskom… Zoals gewoonlijk. En de vaatwasser zal ik wel weer moeten uitruimen… O. En de was zal ik ook maar zelf opvouwen, anders gebeurd het nooit. 

Af-en-toe deze gedachtes hebben is compleet normaal voor de meeste stellen. Het wordt een probleem als je het gevoel hebt dat de balans altijd zoek is, en jij verantwoordelijk bent voor het hele huishouden en activiteiten binnen een relatie.

Jij kijkt rond en ziet alles wat er moet gebeuren: was, eten, boodschappen, en jij doet ze want ze moeten toch gebeuren!

Als de tijd voorbij ging voelde ik mij steeds gefrustreerder en boos worden, ik begon weerstand te voelen naar mij Lief. Omdat hij niet meer meehielp, en het is een dunne lijn van daar naar geloven dat hij er gewoon vanuit gaat dat ik alles doe, en mijn gesteldheid hem niet interesseerd.

Laat ik een open deur intrappen: wrok is niet goed voor een relatie. Het doet het gevoel van elkaar steunen slijten, net als respect, wat essentieel is in een gezonde relatie.

Het goede nieuws is, ik ben op de goede weg om het op te lossen met simpele strategieën waardoor bij ons de balans langzaam terugkeert.

1. Duidelijk zijn wanneer ik hulp nodig heb. Mijn vriendje kan geen gedachtes lezen, en weet niet dat het mij te veel word. Ook al denk ik dat een blinde het nog zou moeten zien…..

Dus ben ik tegenwoordig duidelijker in wanneer ik hulp nodig heb, en waarmee.

Het is makkelijk om aan te nemen dat dingen die voor mij duidelijk en belangrijk zijn dat ook zijn voor mijn Lief, maar iedereen heeft andere prioriteiten en verschillend tolerantie niveau voor bijvoorbeeld rommel.

Wees bereid om te accepteren die zaken niet perfect zullen aansluiten én erken dat dit niets zegt over of iemand wel of niet om je geeft.

2. Laat je partner dingen op zijn eigen manier doen. Als jij de peesoon ben met de laagste tolerantiegrens voor iets (bijvoorbeeld rommel, kinderen die eten moeten, de was), dan is het waarschijnlijk zo dat jij als eerste ingrijpt en de zaken regeld.

Dat wil niet per definitie zeggen dat je partner het niet zag, maar dat ze pas later als urgent worden gekwalificeerd. En, dikke kans dat jullie verschillende ideeën hebben over wanneer de taak goed is uitgevoerd.

Dus, als het nog niet gedaan is, of als het niet “goed” wordt gedaan kun je het beter zelf doen, toch? Die houding is begrijpelijk maar heeft mij weinig gebracht (behalve opgebrand en overweldigend gevoel).

Balans creëren betekend loslaten en je partner zelf een manier laten vinden om de taak te klaren. En dat hoeft niet zo snel, vlug of efficiënt als jij denkt datg ze zou kunnen. Dat moet je accepteren als je hulp wilt. Jij hebt ook moeten zoeken naar jou manier, toch?

3. Probeer niet alles eerlijk te verdelen. Afhankelijkheid is geen vies woord. Het is niet slecht of verkeerd om elkaar nodig te hebben voor bepaalde dingen.

Gezonde relaties bestaan niet uit twee personen die alles eerlijk verdelen. Ze worden gevormd door twee mensen die een manier hebben gevonden om verantwoordelijkheden te delen op een manier die niet voelt als een (te) zware last.,

4. Praat over het verbeteren van je relatie wanneer je géén ruzie hebt. Ik droeg een tijdje alleen al mijn ‘problemen’ aan als het op de spits werd gedreven. Maar je boekt weinig progressie als je beide in verdediging schiet.

Elke suggestie wordt afgeschoten als je beide boos bent. Beter begin je er een andere keer over, wanner je allebei in goede stemming bent, en irts doet waar je plezier in hebt, bijvoorbeeld tijdens etentje of avondje bankhangen, of in bed.

Ik probeer nu een gesprek te starten met intentie nieuwsgierig te zijn naar manieren om probleem te verbeteren, in plaatsvan mijn Lief te bombarderen met een lijst verbeterpunten of door te laten weten wat hij nu allemaal fout doet.

Bijvoorbeeld, “Ik voel me momenteel overweldigd door het huishouden, en probeer te bedenken hoe ik dat kan veranderen.” Misschien vervolgen met vraag wat je partner meer zou willen doen, in plaats van focussen op wat hij niet voldoende doet. Het verbaasde mij hoe mijn Lief openstond voor mijn suggesties als ik het zo bracht.

Het is mijn verantwoording om te vragen om wat ik nodig heb, en ruimte te creëren zodat het mogelijk is om mij te helpen. Maar het is mijn partners verantwoording om open te staan, om te luisteren en aanpassingen te maken waar mogelijk.